Formy wsparcia dla wychowanków

Jest to metoda rehabilitacji psychoruchowej, która odbywa się przy udziale koni. Ma zastosowanie w każdym wieku, jednak wykorzystywana jest szczególnie w rehabilitacji dzieci i młodzieży. Dla najmłodszych, kontakt z koniem jest często niezastąpionym źródłem pomocy, dlatego warto poznać możliwości i korzyści płynące z obcowania z tymi zwierzętami. Dzięki hipoterapii pacjentom może być łatwiej pokonywać lęki, budować więzi, wyrażać swoje emocje i komunikować się ze światem. Rehabilitacja poprzez hipoterapię pomaga nie tylko dzieciom zmagającym się z autyzmem, zespołem Downa czy porażeniem mózgowym, ale także z nieprawidłowym wzorcem chodu czy po amputacjach.
Poza pacjentem i zwierzęciem, w sesji terapeutycznej uczestniczą zazwyczaj dwie osoby – jedna z nich prowadzi konia i dba o zachowanie bezpieczeństwa (jest to szczególnie istotne, gdy na wybiegu obecni są inni jeźdźcy), natomiast druga odpowiada za przeprowadzanie ćwiczeń terapeutycznych z pacjentem. Cała sesja trwa zazwyczaj około pół godziny i zaczyna się od zapoznania pacjenta z koniem z ziemi – jest to etap powstawania więzi emocjonalnej i pokonywania lęków. Mali pacjenci uczestniczą wtedy w czesaniu konia, głaszczą go i ogólnie oswajają się z obecnością dużego zwierzęcia, w stosunku, do którego nierzadko na początku bywają nieufni. Po wstępnym zapoznaniu, dziecko sadzane jest na konia. Oporządzenie zwierzęcia to tzw. czaprak (podkładka, na której siada jeździec) oraz specjalny pas do hipoterapii. Dzięki takiemu doborowi sprzętu, pacjent ma bezpośredni kontakt z ciałem konia, dzięki czemu może lepiej wyczuć jego ruchy, co sprzyja procesowi rehabilitacji. Podczas jazdy, terapeuta prosi o wykonywanie różnych ćwiczeń – dotykanie konia w konkretnych miejscach podczas jego ruchu i przyjmowanie określonych pozycji ciała przez pacjenta.

Jest to metoda rehabilitacji psychoruchowej, która odbywa się przy udziale koni. Ma zastosowanie w każdym wieku, jednak wykorzystywana jest szczególnie w rehabilitacji dzieci i młodzieży. Dla najmłodszych, kontakt z koniem jest często niezastąpionym źródłem pomocy, dlatego warto poznać możliwości i korzyści płynące z obcowania z tymi zwierzętami. Dzięki hipoterapii pacjentom może być łatwiej pokonywać lęki, budować więzi, wyrażać swoje emocje i komunikować się ze światem. Rehabilitacja poprzez hipoterapię pomaga nie tylko dzieciom zmagającym się z autyzmem, zespołem Downa czy porażeniem mózgowym, ale także z nieprawidłowym wzorcem chodu czy po amputacjach.
Poza pacjentem i zwierzęciem, w sesji terapeutycznej uczestniczą zazwyczaj dwie osoby – jedna z nich prowadzi konia i dba o zachowanie bezpieczeństwa (jest to szczególnie istotne, gdy na wybiegu obecni są inni jeźdźcy), natomiast druga odpowiada za przeprowadzanie ćwiczeń terapeutycznych z pacjentem. Cała sesja trwa zazwyczaj około pół godziny i zaczyna się od zapoznania pacjenta z koniem z ziemi – jest to etap powstawania więzi emocjonalnej i pokonywania lęków. Mali pacjenci uczestniczą wtedy w czesaniu konia, głaszczą go i ogólnie oswajają się z obecnością dużego zwierzęcia, w stosunku, do którego nierzadko na początku bywają nieufni. Po wstępnym zapoznaniu, dziecko sadzane jest na konia. Oporządzenie zwierzęcia to tzw. czaprak (podkładka, na której siada jeździec) oraz specjalny pas do hipoterapii. Dzięki takiemu doborowi sprzętu, pacjent ma bezpośredni kontakt z ciałem konia, dzięki czemu może lepiej wyczuć jego ruchy, co sprzyja procesowi rehabilitacji. Podczas jazdy, terapeuta prosi o wykonywanie różnych ćwiczeń – dotykanie konia w konkretnych miejscach podczas jego ruchu i przyjmowanie określonych pozycji ciała przez pacjenta.

Alpakoterapia- jest to terapia z udziałem alpak, przeznaczona dla dzieci, młodzieży i osób dorosłych. To coraz bardziej popularna dziedzina zooterapii, w której uczestniczą alpaki. Cieszy się ona uznaniem wśród alpakoterapeutów i pacjentów. Alpakoterapia jest narzędziem chętnie wykorzystywanym w problemach z zakresu pedagogiki specjalnej oraz leczeniu chorób psychicznych i somatycznych.
Zwierzęta korzystnie oddziałują na ludzi. Obniżają poziom stresu, przez co pozwalają się odprężyć i zrelaksować. Nie oceniają, dlatego można się przed nimi otworzyć oraz poczuć się bezpiecznie i komfortowo. Poza tym motywują do działania. Kontakt z nieco egzotycznymi, ze względu na częstość występowania, alpakami wprowadza do terapii element unikatowości i pozwala docenić piękno natury.

Polega na usprawnianiu narządów artykulacyjnych (języka, warg), ćwiczeniach oddechowych, kształtowaniu słuchu fonematycznego (wysłuchiwanie i różnicowanie dźwięków mowy), wywoływaniu, korygowaniu i utrwalaniu prawidłowej wymowy głosek w izolacji, sylabie, wyrazie, zdaniu i dłuższych wypowiedziach.
W czasie terapii logopeda skupia się przede wszystkim na korygowaniu zaburzonej mowy, ale pamięta również o ćwiczeniach usprawniających percepcję wzrokową, słuchową, orientację przestrzenną. Wprowadza też elementy ćwiczeń ułatwiających naukę czytania i pisania, doskonali rozwój ruchowy i emocjonalny.
Dzięki systematycznej pracy dzieci szybko i skutecznie nauczą się poprawnie mówić.

Rehabilitacja

Prowadzona na specjalnie przygotowanej do tego sali, wyposażonej w specjalistyczne przyrządy. Terapia polega na prowadzeniu specjalnie dobranych – dostosowanych do typu wady i wieku małego pacjenta – ćwiczeń korekcyjnych. W czasie terapii korygowania wad postawy ważne jest wzmocnienie mięśni posturalnych, mięśni brzucha, grzbietu i prostowników nóg. Ćwiczenia mają na celu poprawienie ogólnej sprawności i wydolności dziecka. Gimnastyka korekcyjna jest wskazana dla dzieci z wadami kręgosłupa (skrzywienia boczne kręgosłupa, plecy okrągłe, płaskie, okrągło-wklęsłe), wadami stóp (stopa płasko-koślawa, szpotawa, płaskostopie podłużne, poprzeczne) oraz wadami kolan (kolana koślawe, szpotawe).  Zalecana jest także dla dzieci z obniżonym napięciem mięśniowym, aby wzmocnić gorset mięśniowy, dla dzieci z nadmierną męczliwością, aby zwiększyć wytrzymałość i wydolność organizmu.

Jest to długi proces terapeutyczny opierający się na fakcie, że mózg odbiera szereg bodźców płynących z ciała i środowiska. Natomiast jego nadrzędnym zadaniem jest analiza, interpretacja i uporządkowanie bodźców oraz przygotowanie odpowiedniej reakcji.
Terapia SI opiera się na pracy nad zmysłami: dotyk, równowaga (układ przedsionkowy), propriocepcja, wzrok, węch, smak. Uporządkowanie doznania zmysłowego oraz odpowiednia reakcja odgrywają bardzo ważne znaczenie w codziennym funkcjonowaniu każdego z nas.

Subdyscyplina pedagogiki. Dział pedagogiki specjalnej zajmujący się problematyką wychowania i kształcenia osób z uszkodzeniami słuchu. Określana również jako jedna ze specjalności pedagogiki specjalnej. Surdopedagogika swym zakresem obejmuje teorię (opracowanie teoretycznych podstaw postępowania rewalidacyjnego) i praktykę (opracowanie metod i technik pracy rewalidacyjnej oraz poszukiwanie skutecznych form opieki). Podmiotem jej działań są dzieci i dorośli z różnymi stopniami i rodzajami uszkodzeń słuchu, zarówno głusi, jak i niedosłyszący, także osoby ze współwystępującymi z wadą słuchu dodatkowymi upośledzeniami. Charakter rewalidacji osób z uszkodzeniami słuchu ma charakter interdyscyplinarny. Do nauk współdziałających z surdopedagogiką należą: audiologia, psychologia, lingwistyka, psycholingwistyka, socjologia, logopedia.

Tyflopedagogika

Dział pedagogiki specjalnej zajmujący się osobami niewidomymi i słabowidzącymi. Nauka zajmuje się kształceniem, wychowaniem, terapią i rehabilitacją dzieci z uszkodzonym wzrokiem lub jego brakiem. Specyfika tej dyscypliny wiedzy polega na: częściowej adaptacji programu szkolnego, stosowaniu specjalnych lub zmodyfikowanych metod dydaktycznych oraz realizacji programu przez odpowiednio przygotowanych nauczycieli.
Narząd wzroku może ulec uszkodzeniu na skutek różnych czynników wewnętrznych i zewnętrznych. W wyniku tego uszkodzenia może nastąpić całkowite lub częściowe zniesienie czynności wzrokowych, czyli ślepota lub słabowzroczność. 

Psycholog

Psycholog to specjalista zajmujący się najmłodszymi oraz dorastającymi pacjentami. Konsultuje i diagnozuje zaburzenia natury psychicznej.
Praca z dziećmi wymaga zaangażowania, umiejętności zbudowania zaufania, empatii, cierpliwości i wiele innych cech, które budują prawidłową relację. Współpraca psychologa polega przede wszystkim na radzeniu sobie z rozmaitymi emocjami, którymi kieruje się dziecko potrzebujące pomocy.
Dzieci i dorastająca młodzież, codziennie zmagają się z wieloma emocjami i trudnościami. Typowe zachowania dziecka (strach, nagła złość, mały lęk) mogą przerodzić się w niepokojące objawy, które zazwyczaj zauważają najbliżsi opiekunowie czy też nauczyciele.
Aby dziecko rozwijało się prawidłowo, na poziomie podstawowym muszą zostać zaspokojone jego potrzeby biologiczne i bezpieczeństwa. To bardzo ważne, ponieważ potrzeba bezpieczeństwa przekształca się w potrzebę przynależności a ta jest niezbędna do przyswajania norm.

 

Trening Umiejętności Społecznych (TUS) – forma pracy z grupą ukierunkowana na uczenie się przez dzieci efektywnych sposobów funkcjonowania społecznego. Wspierane są komunikacja (np. umiejętność słuchania, reagowania na wypowiedzi innych, zadawanie pytań), umiejętności prospołeczne (m.in. nawiązywanie kontaktu wzrokowego, tworzenie i utrzymywanie granic, pomaganie innym), radzenie sobie w trudnych sytuacjach (np. nauka asertywności, proszenie o pomoc) oraz takie sfery, jak emocje (rozpoznawania, nazywania stopniowanie) czy budowanie własnej tożsamości (m.in. odkrywanie swoich cech, mocnych i słabszych stron).

Zabawy sensoryczne pomagają dziecku ukształtować prawidłową integrację sensoryczną. To od niej zależy przetwarzanie w mózgu różnych bodźców, co jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania w codziennym życiu.Zabawy sensoryczne dostarczają dziecku różnorodnych bodźców, które stymulują jego zmysły. Mogą służyć do oswajania dziecka z rzeczami, które powodują u niego lęk, ale też pomagają odkryć zaburzenia w rozwoju sensorycznym. Pełnią więc rolę terapeutyczną i stymulującą prawidłowy rozwój. W naszym Przedszkolu, zajęcia sensoryczne odbywają się co wtorek i są prowadzone w każdej grupie przedszkolnej.